نیم رخ

nim-rokh — Thu, 01 May 2008 17:15:47 GMT

هیس

صبر كن

nim-rokh — Thu, 24 Apr 2008 20:34:18 GMT

صبر كن:

آئينه را كمي بالاتر بگير:

و صورتت و چشم هايت را و بودنت را ببين:

و آئينه ات را بگير سمت آسمان:

و خودت را و خدا را" با هم" ببين:

و كمي شكر كن:

و بخوان اش:

و بخند:

قسم به بزرگي ات

و لحظه هايي كه از آن من كرده اي

بي عهدي كه با تو در دل بسته ام

دنيا و دار و ندارش

به چشم بر هم زدني هم نمي ارزد

بودن و هستي ام را چون تو مي خواهي،مي خواهم

و هستم

و چون تو خوب مي خواهي، كاش باشم، و بمانم

و بميرم

امروز دفترم با دستهاي مهربان تو ورق مي خورد

و انگار من ... 23 ساله شده ام!

پ ن۱: و مادرم و دستهايش و بي نهايت حضورش

...

nim-rokh — Thu, 24 Apr 2008 16:16:18 GMT

بگو ...

بگو کجایی ای وجود ِ بی تکرار .

...

nim-rokh — Wed, 23 Apr 2008 17:55:18 GMT

احساس میکنم که :

بزرگیت ِ که کوچیکیم ُ آسون میکنه

متوجهی خداجون ؟

مخاطبم فقط ِ فقط خودتی ...

سلام

مثل ِ : « پرواز ِ پَرِ پرنده ای در مسیری از باد »

nim-rokh — Mon, 21 Apr 2008 18:17:39 GMT

1 )

سنگین ، گرم ، پهلو به پهلو می شوم بی قرار ....

دستی زیر سر ، همبازی ِ موها ... اسیر ِ جاذبه ... خاک .

دستی در هوا ، چرخ چرخان .... در میان فکرها و نقشه ها و آزوها !

میان ِ آروزهایم می ایستم ...

می چرخم ...

روی ِ دیواری خیالی چیزهایی می نویسم ... می کشم ... می خوانم .

سنگین ، گرم ، پهلو به پهلو می شوم بی قرار ...

2 )

خواب ِ چند شب پیش از این تداعی ام می شود ...

می افتد توی گلوم ...

و ناگهان " همه چیز " ساکت و ساکن ...

و من دیگر در آرزوهایم نمی ایستم ...

نمی چرخم ...

3 )

نمی دانم کجا ...

نمی دانم دست ِ کی

اما می دانم که " مُعَلَقَم "

سبک ...

سنگین ...

در موازنه ای گُنگ

مثل ِ : « پرواز ِ پَرِ پرنده ای در مسیری از باد »

بالا ...

پایین ...

4 )

« خدا »

و اینکه ...

nim-rokh — Mon, 21 Apr 2008 04:30:18 GMT

زمان زيادي از رو‌زهاي گرم حضور گروه ما در منطقه آزاد كيش گذشته است اما هنوز چرخش رندانه دست‌هاي مرد جوان در آسمان كوچك پارك دلفين‌ها چنان قدرتمند بر صورت و سيرت ذهن و خيال مانده است كه چرخش دست‌هاي مرد جوان ديگري در آسمان نقطه ديگري از ايران كافي است تا رقص دلفين‌ها دوباره در برابر چشمانم زنده ‌شود. حكايت غريبي است رقص و آواز دلفين‌هاي جزيره. پس از تحمل ساعت‌ها گرسنگي و بي‌غذايي، دست مرد جوان كه از سبد آذوقه بيرون مي‌آيد، دلفين‌ها معصومانه اما هنرمندانه سر و بال مي‌جنبانند و سپس به لقمه كوچكي قانع مي‌شوند و تن به خيسي استخر زيباي پارك مي‌دهند. با اشاره‌اي ديگر از سوي صاحب لقمه‌هاي از پيش مهيا شده، ناباورانه مي‌بينيم كه از گلوي اين بي‌زبان‌هاي زيبا، صدا‌هايي هماهنگ اما ناهمگون به گوش مي‌رسد. مرد جوان مغرور از همراهي دلفين‌ها آواز غريب دلفين‌ها را رهبري مي‌كند، دلفين‌ها بلندتر مي‌خوانند، جمعيت به آوازخواني اين موجودات دلفريب دل مي‌بازد و آسمان جزيره پر مي‌شود از شور و شعف كساني كه هم‌پا و همراه شدن دلفين‌ها با مرد جوان را به بزم نشسته‌اند. غافل از آنكه اين كنسرت با تمام زيبايي‌هاي بي‌نظيرش، سمفوني گرسنگي و گردن‌كجي و گدايي و گريه دلفين‌ها بود براي لقمه‌اي كه به آن نيازمند بودند و اين احتياج بود كه آوازي چنين تلخ را رقم زد تا مرد جوان بر آن ببالد و فخرش را به جمعيتي بفروشد.

اين روزها كه ساكنان قواي اجرايي و تقنيني ابايي از اعتراف به كمرشكن شدن گراني و تورم در معيشت مردم ندارند و رئيس دولت تورم را <طعم تلخ> تعبير مي‌كند و وزير بازرگاني هم در پاسخ به اعتراضات نمايندگان در صحن علني مجلس، گراني را <غيرقابل كنترل> مي‌خواند شايد همدلا‌نه‌تر بتوان حكايت غريب احتياج و آواز دلفين‌ها را به حكايت غريب‌تر احتياج و نياز ملتي كه اينك به گرد رئيس‌جمهورشان در سفرهاي استاني حلقه مي‌زنند تعميم داد و از پيشداوري‌ها و متهم شدن به جنگ رواني‌و سياه‌نمايي‌ها نهراسيد. دست‌هايي كه در آسمان استان‌ها مي‌چرخد تا موج نامه‌ها و شكوه‌هاي ملتي را پارو كند تداعي‌گر چيست؟ جمعيتي كه مشفقانه و مشتاقانه به گرد دومين شخص كشور در سفر‌هاي استاني حلقه مي‌زنند تداعي‌گر كدامين نياز و احتياج هستند؟ ‌

مردمي كه پس از اخراج كامل اصلا‌ح‌طلبان از گردونه تصميم‌گيري كشور به جاي شعار اصلا‌حات سياسي، سينه سپركردن مرداني را ديدند كه تحول معيشتي و توزيع عدالت در زندگي روزمره را وعده داده بودند، اينك خود را به رئيس‌جمهور مي‌رسانند تا متناسب با همان وعده‌ها، نامه مكتوب كنند و بعيد است كسي به منظور نگراني‌اش از موانع ايجاد شده براي دستيابي ايران به فناوري هسته‌اي يا مخدوش شدن چهره حقوق بشر دوستانه ايران در ماجراي دستگيري و احضار زنان و دانشجويان يا ناديده‌انگاشتن مباني گفت‌وگوي تمدن‌ها و ارزش نهادن به اصول جامعه مدني يا تقويت ادبيات ديپلماتيك در مراودات بين‌المللي به احمدي‌نژاد نامه بنويسد. آنان كه فريادشان از تورم و گراني‌هايي كه تا ديروز در دولت و مجلس انكار مي‌شد و به تازگي اصرار مي‌شود تا قصورشان را به گردن ديگري بيندازند، قطعا صف‌نشين و صدرنشين نامه‌نويسان به رئيس دولت هستند. جمعيت ديگر كساني هستند كه پشت درهاي بسته نظام نامنظم اداري جامانده‌اند و از آن جايي كه خلق و خوي آقاي رئيس در پيش بردن و مسكن‌هاي آني گذاشتن بر دردهاي عميق را مي‌دانند، شكوه‌نامه به محضر رئيس آورده‌اند. نمي‌توان كساني كه به دنبال بخشش بهره‌هاي بانكي يا دريافت وام‌ها و كمك‌خرج عروسي و تحصيل و اشتغال هستند را در صف نامه‌نگاران نديد. صداي فرياد توليدكنندگان و سرمايه‌گذاران ورشكسته، كارگران بيكار مانده، حقوق‌بگيران و بازنشستگان بي‌حقوق مانده هم از ميان جمعيت بلند است. از گلوي اقشار مختلف جامعه صداهايي هماهنگ اما ناهمگون بيرون مي‌آيد و چشم‌هايي خيره به آقاي رئيس است تا لقمه‌اي فراخور گرسنگي‌‌شان از آستين بيرون آيد تا هم او كه پاسخ گرفته خرسند باشد و هم او كه پاسخ داده به لذت اين خرسندي ببالد و هم تماشاگران به وجد آيند و براي وجهه مردمي آقاي رئيس دستي به نشانه شعف بالا‌ ببرند و هورا بكشند.

در اين رهگذر نيز چه بسا فضايي حاصل مي‌شود كه در بزنگاه‌هاي انتخاباتي وعده‌هاي چرب‌تري مانند پرداخت مستقيم يارانه‌ها به مردم، جمعيتي را بيشتر از به انجام و فرجام رساندن امور زيربنايي كشور به وجد مي‌آورد.

و اما اينك در شرايطي كه ناشران، نويسندگان، صاحبان انديشه متفاوت با جريان حاكم، دانشجويان، استادان محذوف از دانشگاه، زنان مطرود جنبش‌هاي اجتماعي، رانده‌شدگان از عرصه سياسي و حزبي، منتقدان خودي و غيرخودي اعم از اصلا‌ح‌طلبان ردصلا‌حيت‌شده، وزراي بركنارشده، مديران مستعفي، همراهان حذف‌شده دولت و در نهايت جمعيت مايوس و خاموشي كه صدايي از آنان در آخرين انتخابات كشور به گوش نرسيده است، هيچ سهمي در نامه‌نگاري به رئيس‌جمهور ندارند، به راحتي مي‌توان كنكاش كرد كه جمعيت حلقه‌زده به گرد رئيس‌جمهور چه كساني هستند، چه آواز تلخي را براي رئيس دولت مي‌خوانند و چه مي‌خواهند و سپس بايد متناسب با خواسته‌هاي آنان ثبات و پايداري در مديريت را پيشه كرد تا مبادا به تعبير مقام رهبري <عدالت بدون پيشرفت تنها منجر به برابري در فقر شود.> در غير اين صورت است كه خالق سفرهاي استاني و خالق نامه‌نگاري‌هاي مردمي در دولت جاري تبديل مي‌شود به خالق كنسرت‌هاي غم‌انگيزي كه در آن، جمعيتي گرسنگي‌شان را آواز بخوانند و جمعيتي ديگر سرمست و دلخوش به اين همراهي‌هاي از سر نياز ببالند و نامش را بگذارند استقبال پرشور مردمي، غافل از آنكه اين سمفوني گرسنگي و گردن‌كجي و گريه است كه به رقص و آوازي تلخ شباهت دارد و چه بسا در تنهايي اشك‌هاي خود آقاي رئيس را هم جاري مي‌كند چرا كه راز دلفين‌هاي گرسنه را تنها كسي مي‌داند كه خود مسبب به‌وجود آمدن نياز و احتياج آنها است.

این مطلب ستون دماسنج روزنامه اعتماد ملی ِ که مسیح علی نژاد نوشته و حالا آقایون داعیه توهین به ملت دارن و .... وبلاگشم بستن و کسی یادش نرفته ۳ سال پیش که از مجلس اخراجش کردن زمانی که داشت گند و کثافتشون رو عیان میکرد و حقوق چند میلیونی ِ مجلسِ حامی ِ دولت مهرورز ....

و آخر سر هم اینکه :آقای کروبی ! دلفین بدتر است یا بزغاله ؟

مسیح علی نژاد و دولت متملقین !

مثلا خوبیم !

nim-rokh — Fri, 18 Apr 2008 20:15:18 GMT

داشتم میخوندم ، نوشته بود :

اگر پاک گردم

دلم را بشویم

دلم می تواند

زمین را ، زمان را

جهان را بشوید !

پ.ن: دلتنگیام ُ انداختم لب بوم باد بخورن ...

...

nim-rokh — Fri, 18 Apr 2008 08:19:18 GMT

درد ِ دیروزمان " چرا؟ " بود و

قسمت ِ امروزمان "چه کنم ؟ " ...

خدای فردایمان هم بزرگ است !

نیما ... از دیشب و اون ۴۰ ۵۰ تا اس ام اس گیجم ... مثه پُکیده ها ... می فهمی ؟

کاش بیای تهران بشینیم ۳ تایی حرف بزنیم .

خوب شیم .

این هم هست ...

بی حالی

nim-rokh — Thu, 17 Apr 2008 09:16:18 GMT

چقدر واژه ها از گذرگاه های پر خطر ذهن ها رد می شوند و چقدر خوب که بعضی واژه ها به گذرگاه های ذهن های خوب می رسند و آدم انگار کیفور می شود وقتی می خواندشان ... و می گذریم ، از هفته ای که بیهوده در رنج ِ بستر طی شد و درد بود و فکر ِ درد و درد ِ فکر و ملغمه ای از آشوب و روزهایی دیر و باز هم می گذریم از کوهستان " چرا " های بی جواب و دایی که رفته و نمی دانم چه مدت زمانی دستم زیر چانه بود و خیره به آف لاین هاش مانده بودم و دو سطر ِ بالا عینا تکرار شد که : درد بود و فکر ِ درد و درد ِ فکر و آف می شوم و پنجره باز است و باد ، اشرفی ها را می تکاند از دوش خودش این سو و آن سو و هر سو ! و عکسهای جدیدم را می بینم و باز خوب می شوم و فکر میکنم که چقدر حیف شد امسال و این یکی دو هفته گذرم به آن خانهء قدیمی ِ سمت بلوار کشاورز و درخت اقاقیاش نیفتاد و چقدر سخت می شود زمانی که گلهای دل ِ آدم یخ می زنند ... و اس ام اس های فورواردی به ... و ... و اینکه شبها هم معنی می شود : لطفا وارد فضای سبز نشوید ؟ و اصولا فضای سبز چه محدوده ای می تواند باشد ؟ و چقدر چقدر بزرگراه مدرس عصرها توی اوج ترافیک حواس ِ آدم را پرت ِ فضای ِ سبزش میکند و چقدر چقدر خوب اند گل مرواریدی هایش ... و سلکشن ِ درخواستی ِ خودم به خودم و این هدفون جنیوس ِ مهربان با گوش .... و شب شده بود ، یادم ماند بعد عمری نشستیم اخبار ببینیم : با کشته های فلسطین شروع شد و رسید به گروه 5+1 و بعد عراق و آخر هم برای تنوع خواند که شهرداری یکی از شهر های ایتالیا برای کوتاه کردن چمن های فضای سبز از گوسفند ها استفاده کرده و این خبر یک هفته قبل ترش محض مزاح سر کلاس ِ سانح بیات شده بود و این است مهم ترین بخش خبری مملکت " ما " ... + اراجیق ِ( دقیقا با همین املا) همون آقاهه ... و شب شده بود که با بابا و مامان توی پارک می خندیدیم و می خندیم ... حتی احتمالا الکی و هوا خوب است (؟!) و این آهنگ cry از آقای james blunt خیلی باحال است و اینکه اتاق قفس است و اتاقی که تراس ندارد ، راهی به بیرون قفس ندارد و قفسی تنگ تر است و اتاق ِ من خوب است ، تراس دارد و راهی به بیرون ِ قفس و جان می دهد برای شب نشینی با چای و دلتنگی و حصیر و پای ِ دراز و پشه و قلقلک ِ باد و مور مور ِ بهارانه و چُرت و مامان و چشمک ِ شادی آورش و اینکه هیچ جوری حالیم نمی شود که چرا آداب ِ بی قراری ِ یعقوب یاد علی توقیف شده و خودش محکوم به حبس و اصلا در این حکومت که نه ، در عالم قدرت قرار نیست که " ما " چیز های زیادی را بفهمیم ... هست ؟!؟ و اینکه هنوز انگارم نه انگار است که ترم شروع شده و باید این ۲۴ واحد را خوب پاسید و نباید مثل پارسال شود و اینکه فکر میکنم با روندی که هست استاد کاربرد کامپیوتر هر جلسه ازم بپرسد که " چند ساله با کامپیوتر کار میکنی ؟ " و من لبخند تحویلش بدهم و بدون شرح باقیش و اینکه خدا جون یه صحبتی کردند این کشاورزان ِ عزیز رویشان را زمین ننداز و این در حالی ست که درخت های توت ِ حوالی ِ دانشگاه ِ ما ۱ ماه و اندی زودتر به بار نشسته اند و توت است که له می شود روی زمین و اینکه بچه ها می گویندم که " چشمهات برق می زند چرا ؟ " و من که می گویم : " مُدلشون اینجوریه " و اینکه سخت مشکوکم به این مدل و حقیقی بودنش و بودنم و چطور بودنم و خوب بودنم و بد بودنم و چقدر بزرگ شدن مضخرف( ایضا) است و جارو وسیله خوبی ست برای خاک زدایی و شعر می خوانم شب ها زیاد زیاد آرامم میکند و سی دی بابایی ِ پرویز پرستویی و آه از دل ِ دیوانهء حافظِ بی تو ی ِ توی جلدش یادگاری دوستی قدیمی و باغ فردوس و آن ظهر ِ داغ و فواره ها و تجریش و امامزاده صالح و دربند و پیچ های تند و آخر .....

به آرامش احتیاج دارم ؛ آرامشی مشدد شده !!!

پ.ن:

و من خواب دیدم ماه و خورشید را با هم ... در هم .... بی فاصله .... یکی ....

و من ماه را به تابانی شب ها و خورشید را به درخشانی روزها با هم دیدم

...

اقاقیا

nim-rokh — Sun, 13 Apr 2008 08:26:18 GMT

باز گشته ام از سفر

سفر از من

باز نمی گردد

شمس لنگرودی

چالوس ِ همین حوالی

بای مای آیز